یه خسته نباشید جانانه...این برنامه امتحانیا نفس واسه آدم نمی ذاره که.همه در کف این مانده بودیم که چرا مسئولین از ما می خواهند برگه های پیش نویس را همان جا در سطل زباله بیاندازیم.یکی از حدس ها در این زمینه این بود که می خواهند از این کاغذها در ساختن کاغذهای روزنامه ای بهره ببرند.و هنگام برگزاری امتحانات ورودی تیزهوشان بر روی این مدادها آرم زیبای سمپاد را حک کرده و به نونهالان بدهند.البته این یکی از حدس ها بود.( چقدر حدس های تیزهوشانی دقیق پیش می ره) و یک حدس ساده تر آن بود که...که...یادم نمی آید.هان یادم آمد اینکه به ما اعتماد کافی را ندارند.کافی از آن جهت که...که... مقداری به ما اعتماد دارند.

 تا نشستیم سر کلاس یه معلم برگشت گفت: بچه ها راستی... یه وقت واسه امتحان معین کنید.(نمی دونم چرا ییهو اینجاشو به فارسی معیار محاوره ای گفتم.)خدا پدرتان را بیامرزد.چرا با ما این چنین می کنید؟ خلاصه بعد این حرفش نفس ها در گلوها حبس شد.(از فرط تعجب نه بلکه از فرط عصبانیت).ما هم انگار نه انگار که صدایی از این معلم بدبخت شنیده باشیم به صحبت های خود ادامه دادیم.بی خیال معلم.اون که بالاخره امتحان خودش رو می گیره.کاری به برنامه ریختن ما نداره.

راستی چند روزیه از نعمت خانم سعیدی نژاد بی بهره ایم. به همین علت برنامه های صبحگاهی به طرز افتضاحی برگزار می شه.( بابا یکی جلوی اینا رو بگیره. صف که نیست...).الان داریم قدر عافیت را می دانیم.

راستی اگر ما امتحاناتمان را خراب کردیم فقط و فقط به گردن سرمای سالن است.چرا که بخاری های امروزه بی اثرند.(خوب یه بخاری مث بچه آدم واسمون بذارین دیگه.اه)

از گوشه و کنار شنیدیم که(اصلا از بچه های شورا نشنیدیما)که...که...یکم التماس کنید تا بگم چی شنیدیم خوب حالا گریه نکنید خوشمان نمی آید.شنیدیم که باز دوباره سر و صدای نمایشگاه دارد بلند می شود(به ضم شین)

خوب حالا به کسی نگیدا.باشه؟

*******************************************************************

دقیقا وسط افتاد این شکله یا نه؟